...
« و ما ارسلناک الا رحمه للعالمین »
سوره مبارکه انبیاء آیه شریفه ۱۰۶
غروبی سخت دلگیر است
ومن بنشسته ام اینجا، کنار غار، پرت و ساکتی، تنها
که می گویند: روزی، روزگاری ، مهبط وحی بودست.
و نام آن«حرا »بودست.
و اینجا سرزمین کعبه و بطحاست.
و روز، از روزهای حج پاک ما مسلمانهاست...
برون از غار:
ز پیش رو و زیر پای من ، تا هرکجا سنگ و بیابانست
هوا گرم است و تبدار است اما می گراید سوی سردی، سوی خاموشی.
و خورشید از پس یک روز تب، در بستر غروب افق ،آهسته می میرد ...
و ذهن خسته و تنهای من، چون مرغ نوبالی
- که هردم شوق پروازی دگر دارد –
کنار غار، از هر سنگ ، هر صخره
پرد بر صخره ای دیگر...
و می جوید به کاوشهای پیگیری، نشانی های مردی را
و پیدا میکنم گویی نشانی ها که می جویم:
همانست، اوست !
یتیم مکه، چوپان جوانی از بنی هاشم
و بازرگان راه مکه و شامات
امین، آن راستین ، آن پاکدل ، آن مرد.
و شوی برترین بانو: خدیجه نیز ، آنکس کو سخن جز حق نمیگوید
و غیر از حق نمی جوید
و بتها را ستایشگر نمی باشد.
و اینک این همان مرد ابر مرد است
"محمد " اوست.
تن تنها ، ربوده روح ،
با خاموشی پر شور خود همگام
درخشان هاله ای گرد سرش از پرتو الهام
پلاسی بر تن است او را
و میبینم که بنشسته است مانند ایام
همان ایام کو این راه ناهموار را بسیار می پیمود
و شاید نازنین پایش ز سنگ راه می آزرد و می فرسود
ولی او همچنان هر روز می آمد
و می آمد... و می آمد
و تنها می نشست اینجا
غمان مکه مشئوم آن ایام را با غار می نالید
غم بی همزبانی های خود را نیز...
و من اکنون ، به هر سنگی که در این غار می بینم ،
به روشنتر خطی میخوانم آن فریاد های خاموش او را
و اکنون نیز گویی آمدست او...آمدست اینجا
و می گوید غم آن روزگاران را:
«عجب شب های سنگینی!
همه بی نور
نه از بام فلک آویخته قندیل اختر ها
زمین تاریک تاریک است و برج آسمانها نیز
نه تنها شب که اینجا روز هم بسیار شب رنگ است .
فروغی هست اگر ، از آتش جنگ است.
فروزان مهر اینجا سخت بی نور است ، بی رنگ است .
تمام شهر گندابی است پر گنداب
تمام سرزمین ها نیز
دنیا هم
و گویی قرن ، قرن ننگ و بد نامی ، بد اندیشی است.
فضیلت ها لجن آلوده ، انسانها سیه فکر و سیه کارند.
و « انسان » نام اشرافی زیبایی است از معنی تهی مانده...
محمد گرم گفتاری غم آلود است.
و خور ، دیریست مرده ، غار تاریک است.
و من چیزی نمی بینم
ولی گوشم به گفتار است...
و می بینم تو گویی رنگ غمگین کلامش را ،
که میگوید:
«خدای کعبه ، ای یکتا!
درودم را پذیرا باش ، ای برتر
و بشنو آنچه میگویم
پیام درد انسان های قرنم را ز من بشنو:
پیام تلخ دختر بچگان ، خفته اندر گور
پیام رنج انسانهای زیر بار ، وز آزادگی مهجور
پبام آنکه افتادست در گرداب
و فریادش بلند است:« آی آدمها...»
پیام رنج ها ، غم ها ...
پیام من ، پیام او ، پیام ما...»
محمد غمگنانه ناله سر می میدهد ، آنگاه میگوید:
«..خدای کعبه ، ای یکتا !
درون سینه یاد تو متروک است
و از بی دانشی و ازبزهکاری
مقام برترین مخلوق تو - انسان -
بسی پایین تر از حد سگ و خوک است.
خدای کعبه ، ای یکتا !
فروغی جاودان بفرست ، کاین شب ها بسی تار است
و دست اهرمن ها سخت در کارست
و دستی را به مهر از آستینی باز ، بیرون کن
که بردارد به نیرویی خدایی شاید ، این افتاده پرچم هی انسان را
فرو شوید غبار کینه از دل ها
دراندازد به بام کهنه گیتی ، بلند آواز
برآرد نغمه همساز
فرو پیچد به هم ، طومار قانون جنگل را
و می گوید: آی انسانها !
فرا گرد هم آیید و فراز آیید
باز آیید !
بدین هنگام ، آهسته ، گویی چون نسیمی ، می خزد در غار
محمد را صدا آرام می آید فرود از اوج
و نجوا گونه می گردد
پس آنکه می شود خاموش.
سکوتی ژرف و وهم آلود ، ناگه چون درخت جادو اندر غار می روید.
و شاخ و برگ خود را در فضای قیرگون غار می شوید.
و من در فکر آنم کاین چه کس بود ، از کجا آمد ؟!
که ناگه این صدا آمد:
بخوان ای مرد !
به نام آن بخوان که ت آفرید ای مرد.
« بخوان ! »... اما جوابی بر نمی خیزد
محمد سخت مهبوتست گویا ، کاش می دیدم!
صدا با گرمتر و شیرینتر بیانی باز میگوید:
« بخوان ! »... اما محمد همچنان خاموش.
دل اندر سینه من باز می ماند ز کار خویش ، گویی می روم از هوش
زمان در اضطراب و انتظار پاسخش گویی فرود می ماند از رفتار
و « هستی » می سپارد گوش.
پس از لختی سکوت – اما که عمری بود گویی، - گفت :
« ... من خواندن نمی دانم »
همان کس باز پاسخ داد:
« بخوان به نام پرورنده ایزدت ، کو آفریننده است... »
و او می خواند ما لحن و آوایش ، به دیگر گونه آهنگ است
صدا گویی خدا رنگ است.
و او اینگونه می خواند:
« بخوان! به نام پرورنده ایزدت ، کو آفریینده است ... »
درودی می تراوداز لبم بر او
درودی گرم...
غروب است و افق گلگون و خوشرنگ است
و من بنشسته ام اینجا ، کنار غار پرت و ساکتی تنها
که میگویند: روزی ، روزگاری مهبط وحی خدا بودست
و نام آن « حرا » بودست....
و در اطراف من از هیچ سویی رد پایی نیست
و دور من صدایی نیست...
علی موسوی گرما رودی
« من یطع الرسول فقد اطاع الله »
سوره مبارکه نساء آیه شریفه ۸۰
...
الهی!
مران کسی را که خود خواندی...
ظاهر مکن جرمی را که پوشاندی...
کریما!میان ما و تو داور تویی...
آن کن که سزاوار آنی نه آنچنان که سزاوار ماست...
الهی!
مرکب وا ایستاد و عمرم بفرسود...
همراهان برفتند و این بیچاره را جز حیرت نیفزود....
الهی!
اگر خامم پخته ام کن...
و اگر پخته ام سوخته ام کن...
.....................................
به سامانم نمي پرسي، نمي دانم چه سر داري؟
به درمانم نمي کوشي، نمي داني مگر دردم؟!
..................................
چرخ بر هم زنم ار غیر مرادم گردد
من نه آنم که زبونی کشم از چرخ فلک
پست الکترونیک
آرشیو وبلاگ
قرآن کریم
آرشیو به دل نشسته ها
اردیبهشت 1387
فروردین 1387
اسفند 1386
بهمن 1386
دی 1386
آذر 1386
آبان 1386
مهر 1386
شهریور 1386
مرداد 1386
قرآن کریم ( با قابیلت کپی کردن آیات)
BLOGFA.COM